Այս անգամ կարդացել եմ Հ. Թումանյանի <<Ահմադը>> պատմվածքը:
Ահմադը բարի, հոգատար, կենսուրախ տղա էր: Տան ուրախությունն էր Ահմադը: Իսկ երբ հիվանդանում էր, բոլորը տխրում էին և ամեն ինչ անում, որ նա շուտ լավանար: Նա թուրքի անուն ուներ, և պատմվածքի վերջում պարզ է դառնում, որ հենց թուրք էր Ահմադը: Նա տարիներ շարունակ ապրել էր հայ ընտանիքում: Նրան ընդունում էին տան անդամի պես, իսկ երեխաները նրան համարում էին իրենց քեռին: Իմ կարծիքով պատմվածքն ունի տխուր վերջաբան, քանի որ Ահմադը վերադառում է հայրենիք:
Կարդացել եմ նաև <<Տերն ու ծառան >> հեքիաթը: Այն ինձ շատ դուր եկավ:
Կարինե Դադոյանի Ուսումնական Բլոգ 